Kayıp bir şehrin sokaklarında arıyorum Kaybettiğim sevdamı.

Sokaklar çıkmaz…

Sokak lambaları sönük…

Seni soruyor gezdiğimiz kaldırımlar.

Köşe başlarında hayalinin gölgesi,

Yoluma ha çıktı,

Ha çıkacak sanki..

Ve uzaktan geliyor şarkımızın sesi…

“Atamadım yüreğimden,

Öldüm her gün sevdiğimden”


Ve sonra bir kuytu köşede

Loş bir sokak lambasında

Son buluyor sokak…

Işıklar sönüyor…Yol bitiyor…

Tıpkı aşkımız gibi,

Tıpkı hayallerimiz gibi….

Oysa ne güzel başlamıştık

Daha dün gibi…


Ve sonra 

Başa dönüyor bozuk plak.

Yeminler etmiştik sevdaya dair,

Her şeyin en güzelini hayal etmiştik,

Hayaller kurmuştuk bir bir..

İçinde sen olan,

İçinde ben olan,

Uçuk hayaller…

“Atamadım yüreğimden” derken şarkımız,

Biz ; dans ederken

yürekten sarılmışız…


Bu muydu bizim andımız,

Bu muydu aşka olan inancımız..

Çıkmaz bir sokakta,

Loş bir sokak lambasında kaybolan,

Uçuk hayallerin uçup gittiği,

Kör olası kayıp şehrin

Bizi içine hapsettiği,

Seni de beni de karanlığında yok ettiği,

SEVDAMIZ…




Bu muydu sevdamız..

Böyle mi küle dönecekti

Umutlarımız, yarınlarımız…

Söyle… bu muydu 

SONSUZ OLAN AŞKIMIZ…