Can yakan huzur bulurmuydu bilmem.

Ama sol yanı üşürse insanın,
Yaktığı o canın bir kıvılcımına
muhtaç kalırdı.
Çogu zaman yanımdaydın.
Her sabah aynı oyunu oynardın.
Ve Aynı kahraman karşımda dururdu.
Kulaklarımda çınlıyor
hala o meşhur sözün.
Seni hiç bırakmayacağım
Inandım.
Ya da inanmak istedim
Gözlerine baktığım her an oýle
derinlere ittin ki beni.
Kendimi unuttum
Sen oldum.
Simdi darmadagın hersey
Kırık dökük.
Kendi halindeyim ama senin
kalbinde yaşıyor gibiyim.
Seni hatırladıkça başa
sarıyor duygularım.
Inan Baş edemiyorum bununla
Hani çok güçlüsün diyordun ya.
O da yalanmış.
Nereye baksam
Ne söylesem
Ne düşünsem hepsi yalanmış.


🔥🔥🔥🔥🔥🔥

Sarsıldım.
Ama yıkılmadım.
Sevda diye yaşadığım bu kimliksiz
duygunun baş kahramanı.
Şunu Bil ki..
Bu hayat benim.
Bu yürek benim ,bu duygular benim.
Sakın dokunma onlara.
Artık ne yaparsan yap.
Elde avuçta tutulmayan ve hicbir
kalemin yazmayacağı boş bir
ayrıntı olarak kalacaksın.
Gün gelecek hatanı
anlayacaksın belki.
Lakin günah gibi boynuna
doladığın bu sevdayı,
Gözyaşlarınla temizleyemiyeceksin
Üzülme diyemiyorum.
Üzüleceksin
Kahrolacaksın.
Ama birgun gercekten
ogreneceksin sevmeyi.
Iste o an beni hatırla.
Ve Yüreginin sesini dinle.

Inan Duyacaksın beni.