Sensizliğin bilmem kaçıncı mevsimindeyim…

Kışın ayrı bir acı,

yazın ayrı bir sızı…

Dinmiyor gözümün yaşı,

geceler bile senden yana şimdi.


Bir zamanlar adını gülerek andığım sokaklar,

şimdi sessizliğimi taşıyor adım adım.

Ne bir şarkı avutuyor içimi,

ne de sabahın ilk ışığı…


Sensizlik dediğin şey,

bir insanın içinde yavaş yavaş çürümesiymiş meğer.

Ben her gün biraz daha eksiliyorum senden sonra,

ve herkes “iyiyim” sanıyor…


Bir sen kaldın anlatamadığım,

bir de içimde susmayan o kırık cümle:

“Dön…”

Çünkü gidişin ölüm gibi değil,

Acılar içinde ölememekdir sevdiğim